و نه در پخش آن تكيه بر دليل داشتيد ، تنها سخنانى كه باد هوا بود و نتيجه گردش زبان و حركات دهان ، سرمايه شما در اين ماجرا بود . و از آنجا كه اين حادثه بسيار مهمى بود كه گروهى از مسلمانان آن را سبك و كوچك شمرده بودند بار ديگر در آيه بعد روى آن تكيه كرده ، و موجى تازه از سرزنش بر آنها مىبارد ، و تازيانه اى محكمتر بر روح آنها مىنوازد ، و مىگويد : « چرا هنگامى كه اين دروغ بزرگ را شنيديد نگفتيد ما مجاز نيستيم از اين سخن بگوئيم ( چرا كه تهمتى است بدون دليل ) منزهى تو ، اى پروردگار ، اين بهتان بزرگى است » ! ( * ( وَلَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوه قُلْتُمْ ما يَكُونُ لَنا أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهذا سُبْحانَكَ هذا بُهْتانٌ عَظِيمٌ ) * ) . در واقع قبلا تنها به خاطر اين ملامت شده بودند كه چرا با حسن ظن نسبت به كسانى كه مورد اتهام واقع شده بودند نگاه نكردند ، اما در اينجا مىگويد علاوه بر حسن ظن شما مىبايست هرگز به خود اجازه ندهيد كه لب به چنين تهمتى بگشائيد ، تا چه رسد كه عامل نشر آن شويد . شما بايد از اين تهمت بزرگ غرق تعجب مىشديد ، و به ياد پاكى و منزه بودن پروردگار مىافتاديد ، و از اينكه آلوده نشر چنين تهمتى شويد به خدا پناه مىبرديد . اما مع الاسف شما به سادگى و آسانى از كنار آن گذشتيد - سهل است - به آن نيز دامن زديد و ناآگاهانه آلت دست منافقان توطئه گر و شايعه ساز شديد . در مورد اهميت گناه « شايعه سازى » و « انگيزه‌ها » و « راه مبارزه با آن » و همچنين نكته‌هاى ديگر پيرامون اين موضوع در ذيل آيات آينده به خواست خدا بحث خواهيم كرد .